GhostTour Rotterdam

Posted in Uncategorized on juni 17, 2016 by mysterieusvp

Er wordt momenteel een ghosttour in Rotterdam opgezet. Wij kan ze verder helpen?

Wij zijn nog steeds op zoek naar spookverhalen en sagen uit Rotterdam. E-mail deze naar Ghosttourrdam@gmail.com en/of bezoek onze website http://www.ghosttourrdam.weebly.com

 

 

Glaasje draaien in Hellevoetsluis

Posted in Spoken en geesten on augustus 11, 2015 by mysterieusvp

“Geloof dat het ergens in 2002 was, in de wijk de Struyten in Hellevoetsluis. Een groepje van 6 ging toen glaasje draaien en toen gebeurden er allerlei vreemde dingen zoals foto’s die zomaar van de muren vielen..”

(verteld door D. v. G. te Rockanje, 11-08-2015)

De Eunjerbrug

Posted in Sagen en legenden on augustus 11, 2015 by mysterieusvp

De voormalige Keizersbrug (Blaak) in Rotterdam had vroeger een andere naam:

“Op een tekening van de landmeter Simon van Dueren (1590) komt ze als Eunjerbrug voor. Volgens de kroniekschrijver Jan Gerritsz. van Waerschut zou deze naam herinneren aan een danspartij in de Sint Jansnacht, nadat de brug gemaakt was, door vrouwen die men voor heksen hield (eunjers zijn boze geesten of spoken).”

(bron: Stadsarchief Rotterdam)

Het experiment met het schoteltje

Posted in Paranormale zaken on augustus 9, 2015 by mysterieusvp

In het ‘Bovennatuurlijke topic!” op het Expeditie Robinson-forum schreef The_Sukkel uit Rotterdam, op 4 februari 2009, een zeer interessant stuk over wat hij meemaakte:

“Het begon met een neefje die op een dag na zijn vakantie in Hongkong met een raar papier met allerlei Chinese lettertekens en een cirkel in het midden aankwam en persé met mij een theeschoteltje heen en weer wilde schuiven op dat vel papier. Althans… ik begreep niet wat hij nu de hele tijd aan het doen was, totdat hij uitlegde dat hij dat schoteltje niet aan het duwen was, maar dat het uit zichzelf aan het bewegen was. Nu was ik dat schoteltje ook niet aan het duwen, dus ik geloofde er geen ene klap van. Maar mijn neefje beweerde bij hoog en laag dat hij er niets mee van doen had. Het enige wat hij “deed” was herhaaldelijk het “schotelgeestje” verzoeken om tevoorschijn te komen en te bewegen. Wel moest je ervoor zorgen dat je het op de juiste manier deed. Je mocht bijvoorbeeld nooit je vinger van het schoteltje halen voordat de schotel weer “thuis” was (in het midden van de cirkel). Het schoteltje wilde soms niet meer naar het midden, maar dan was het zaak om niet in paniek te raken en weg te lopen, maar steeds strenger de “schotel” te verzoeken (commanderen) terug te keren naar zijn “huis”. Voldeed je niet aan deze strikte regels (of wilde de schotel niet luisteren), dan waren er allemaal enge verhalen over mensen aan wie de schotelgeest zou zijn blijven plakken…

Welnu… uiteraard geloofde ik als 18 jarige bèta-VWO-er hier hélémáál niets van. Dit schreeuwde natuurlijk om “wetenschappelijk verantwoorde experimenten”… en aldus geschiedde… in mijn jeugdige overmoed…

Ik moet zeggen dat ik na die “experimenten” er ook nooooit meer iets mee heb gedaan, omdat ik het ook gewoon te creepy vond. Ik vond het op een gegeven moment gewoon veel te link om te klooien met iets wat je totaal niet begrijpt en wat mogelijk gevaarlijk is.

Maar goed… laat ik verder gaan met wat ik toen deed:
Het eerste dat ik deed was zelf op een groot vel papier (achterkant van boekenkaftpapierrol) scheuren en zelf een grote cirkel erop getekend met een klein cirkel in het midden. Aangezien ik geen Chinees schrijf (behalve een paar lettertekens) heb ik het alfabet erop gezet, cijfers 0 t/m 9 en “JA” en “Nee”. Vervolgens kreeg ik mijn zusje zo gek om samen met mij mee te doen met het experiment. Wist zij veel… maar goed… we vertrouwden elkaar en we waren beide van het nuchtere type en wilden sowieso zien of er in afwezigheid van ons neefje nog enige beweging te krijgen was in het schoteltje. Als schoteltje namen we overigens gewoon het theeschoteltje van het kinderspeelgoed-theeservies. We hebben ongeveer 30-40 minuten stil met onze vingers op dat schoteltje gezeten, almaar in de repeat-stand prevelend “geachte schotelgeest, we verzoeken u tevoorschijn te komen” (vrij vertaald), zonder enig resultaat… totdat er plotseling tot onze stomme verbazing beweging kwam in dat schoteltje.

We schrokken ons rot en hebben de schotel direct (met de instructies in het achterhoofd) verzocht weer terug te keren in het kleine cirkeltje. Dat gebeurde dan gelukkig ook en we haalden onze vingers van het schotetje af en keken elkaar aan van “heb jij dat ook gezien?” en “zweer je dat je de boel niet aan het belazeren bent?”. Nu is mijn zusje niet van het bijgelovige type (nogal nuchter) en neemt ze me ook nooit in de maling. Het zou eerder omgekeerd zijn: grote broer neemt zusje in de maling… en niet voor de eerste keer. Maar ik weet in ieder geval zeker dat ik (in ieder geval niet bewust) dat bordje aan het voortduwen was! En omgekeerd keek mijn zusje ook zó verbouwereerd dat ik niet geloof dat ze de boel bedonderde. Als het overigens zo was dat één van twee de boel bedonderde dan hadden we dat echt wel gezegd (na een kwartiertje de lach inhouden zou één van ons twee de ander behoorlijk hebben uitgelachen). Maar niets van dat alles. Eerlijk gezegd warren we ons rot geschrokken, over het feit dat er sowieso iets gebeurde, ongeacht om welke reden. Wel vond ik het toen te link om er met z’n tweetjes mee door te gaan. Als grote broer wilde ik mijn zusje niet in gevaar brengen en ik vond dat ik eigenlijk al te ver was gegaan met dit experiment zonder dat ik wist wat er achter steekt en zonder enige hulp van anderen mocht er iets mis gaan. Ik besloot dus er direct mee te stoppen…

Althans… met het 2-persoons schotelexperiment met mijn zusje als 2e persoon…
Ik besloot het namelijk groter aan te pakken: met een paar van mijn beste vrienden. Allemaal te vertrouwen en vol zelfvertrouwen met een rotsvast geloof dat alles wiskundig, natuurkundig en scheikundig te verklaren moet zijn: kortom het prototype 18-jarige VWO Nerd van het soort “eerst zien, dan geloven”.

Ik legde het verhaal uit en vroeg of ze mee wilden doen met een serie van experimenten. 1) Kunnen we de bewegingen reproduceren? 2) Kunnen we het “bordje” een getal laten raden? (getal door iemand opgeschreven op een papiertje en die iemand mocht niet meedoen) 3) Kan de som van twee getallen worden geraden (2 getallen apart opgeschreven door twee mensen die niet mochten meedoen en niet elkaars getal mochten weten). Jullie raden het al: alle drie de experimenten lukten.

Dit was nog allemaal niet zo eng, maar wel nogal wonderbaarlijk. In de sfeer van “krijg nu toch wat! het werkt?!” werd de sfeer wat baldadiger en werden al snel al “lolligere vragen gesteld”…

We begonnen “lolligere” vragen te stellen. Wat voor cijfers zouden we krijgen voor een proefwerk, wat is het telefoonnummer van mijn toekomstige vrouw, hoeveel keer moest iemand zijn motorfiets “kickstarten” die avond als hij naar huis zou gaan, ben je een man of een vrouw etc.

De cijfers van het proefwerk klopten niet… niet helemaal… maar degene voor wie een onvoldoende werd voorspeld kreeg inderdaad een onvoldoende. Dat was op zich wel een beetje sneu…

Het telefoonnummer van “mijn toekomstige vrouw” bestond uit 10 cijfers, maar begon niet met 010 (Rotterdam). Het leek meer op een regiocode van een of ander boerengat. Natuurlijk hebben we uit nieuwsgierigheid gebeld om te testen of het wel een echt telefoonnummer was. Toen er daadwerkelijk een meisjesstem opnam heb ik uit schrik direct de hoorn op de haak gegooid. Ik heb het nummer niet bewaard (vond het behoorlijk eng eigenlijk en had het gelijk weggegooid). Een paar jaar later ontmoette ik mijn latere (huidige) vrouw… een meisje uit een boerengat in Noord Brabant. Geen idee meer of het nummer klopte, maar de regiocode leek er volgens mij wel op… heel weird…

De jongen die ’s nachts (het werd laat) op zijn motorfiets naar huis ging moest op een gegeven moment in zijn eentje langs een donker weiland. Deze jongen was altijd heel erg “cool” en nooit bang, maar toen hij zich plotseling in z’n eentje langs dat donkere weiland realiseerde dat hij voor het eerst zijn motorfiets had gestart met één kickstart (terwijl hij er normaal minstens twee nodig heeft, zeker als het ’s nachts koud en vochtig is, dan wel meer)… brak het zweet hem uit en is hij met een rotvaart en angst in zijn lijf in een noodtempo naar huis geracet. Één kickstart was precies wat was voorspeld… Het leek net alsof iemand achter op zijn motorfiets zat, beweerde hij later. Hij heeft geen enkele keer durven omkijken. Het scheelde maar een haartje of hij was ergens onderuit gegaan vanwege de rotvaart op dat slipperige pad. Gelukkig liep het goed af…

Het vragen van persoonskenmerken van “de geest” was op zich vreemd, maar we konden er niet zo veel mee, dus stelde ik op een gegeven moment de overmoedige vraag “ga ik dit jaar mijn examen halen”? Ik stond er na de schoolonderzoeken zó goed voor dat ik vrijwel zeker niet meer kon zakken voor het VWO-examen dat jaar. Ik verwachtte dus een volmondige “Ja”. Tot mijn verbazing kreeg ik een “Nee”. Vanaf dat moment begon ik een raar gevoel te krijgen. Het was net alsof ik het lot wilde tarten. Een paar maanden later, de avond voor mijn laatste examen (ik geloof economie) deed ik expres niets meer aan voorbereiding. Sterker nog: toen mijn vader vroeg of ik ’s avonds zin had om mee uit eten te gaan met mijn oom, ging ik gewoon lekker mee. Op de één of manier wilde ik bewijzen dat ik met geen mogelijkheid kon zakken. Zelfs als ik niets meer leerde, zou ik met twee vingers in mijn neus slagen… vond ik… dus ging ik in plaats van nog even de boeken in duiken of gewoon vroeg naar bed, ’s avonds nog met mijn pa mee naar “avond-eten”. Jullie moeten weten dat mijn oom een Chinees restaurant had. En soms na sluiting (ca 22:00 uur), dan gingen we in de stad nog uit eten bij de Chinees die speciaal voor Chinese horeca-mensen nog tot heel laat open was (tot wel 02:00 ’s nachts). Het eten was lekker en de sfeer gezellig. Mijn neef, die er ook was, begreep alleen niet wat ik daar deed, omdat ik de volgende dag nog mijn laatste examen had. “Ach, no worries…die haal ik met gemak” wuifde ik de eventuele zorgen weg.

’s Nachts na 1 uur gingen we weer naar huis. Mijn vader had al een (paar) borreltje(s) op en reed niet meer helemaal veilig… een beetje vaag en traag slingerend, zeg maar… Eerlijk gezegd begon ik me toen in de auto een beetje zorgen te maken. Het was die dag een beetje koud, het motregende een beetje en het was natuurlijk op het schijnsel van een enkele lantarenpaal na pikkedonker. Ik begon me toen in te beelden dat het toch niet zo kon zijn dat het niet halen van mijn examen niet zozeer zou komen door het zakken voor een examen… maar door iets anders… bijvoorbeeld een auto-ongeluk? Naarmate we dichter bij huis kwamen, nam het ongemakkelijke gevoel toe en begon ik me behoorlijk onveilig te voelen. Toen minderde mijn vader vaart… “kijk” zei hij met een beetje dikke tong (de borrels begonnen echt hun effect te sorteren), “wat doen die vrouw en dat kind daar op straat?”. Midden in de nacht en in de motregen zat een Chinese vrouw met een klein kind op haar schoot op straat (niet midden, maar net op of net van de stoeprand). Ze leek te huilen en het kindje werd in haar armen heen en weer gewiegd. Een bijzonder detail was dat ze geen schoenen aan had… dus met blote voeten zat ze daar. “Zullen we even kijken wat er aan de hand is?” vroeg mijn vader een beetje wazig. Toen raakte ik behoorlijk in paniek: “This is it…!!!” dacht ik. “NEE! DOORRIJDEN, NU!” riep ik. “SNEL! DOORRIJDEN!” Het werd me allemaal even te veel. Ik was echt bang dat er iets heel vreselijks zou gebeuren, waardoor de voorspelling uit zou komen.

Om een lang verhaal kort te houden: we kwamen veilig thuis. De volgende dag deed ik gewoon mijn laatste examen en haalde er een mager zesje voor. Ik slaagde dus gewoon voor mijn eindexamen. Twee details die ik jullie verder niet wil onthouden: ik hoorde later dat in die straat een Chinees gezin was omgekomen bij een gewapende overval… en later dat jaar zakte ik voor mijn rijexamen.

Conclusie?
Tsja…wat is nu dan de conclusie? Ik heb er later nog veel over nagedacht, maar we weten gewoon niet wat er toen precies is gebeurd en wat het verband is tussen de verschillende dingen. Is het mogelijk dat iemand de boel aan het bedonderen was en dat alles wat er gebeurd was louter toeval of door angst gedreven interpretaties waren? Ja dat kan best. Ik weet alleen dat ik het niet zeker weet. Wat ik wel weet is dat het niet best voor je geestelijke gemoedsrust kan zijn als je vreemde dingen doet die je niet helemaal begrijpt, ongeacht of je het jezelf inbeeldt of dat iets “echt” is. Het enige wat er kan gebeuren is dat je jezelf bang maakt of dat je je gezonde verstand verliest. Vandaag de dag weet ik nog steeds niet wat er toen allemaal eigenlijk gebeurde in die paar maanden. Ik weet wel dat ik er niet meer mee wilde experimenteren. Ik denk nog steeds dat de kans dat er sprake is van (on)bewuste groepshypnose, op de een of andere manier opgewekte kinetische energie, beïnvloeding van gedachten etc. etc. een plausibelere verklaring is dan “geesten”. Echter… zeker weten doe ik het niet.

Ik kan me voorstellen dat mensen helemaal “bezeten” kunnen raken van dit soort dingen. Ik bedoel daarmee, dat zonder dat er iets paranormaals aan de gang hoeft te zijn, het goed mogelijk is dat mensen geobsedeerd kunnen raken van het “spel” en/of angstpsychose kunnen krijgen. Daarom raad ik iedereen ook af om er mee te experimenteren. En áls je al besluit te experimenteren: zorg ervoor dat je geen domme vragen stelt waarvan het antwoord je eigenlijk alleen maar angstig of ongelukkig kan maken. Dus geen persoonlijke vragen over jezelf of de “geest”. Je hebt er helemaal niets aan… Nu 20 jaar na dato krijg ik nog steeds kippenvel als ik erover nadenk. Ga niet overmoedig doen… Keep it safe…”

Het lijk bij het meertje

Posted in Paranormale zaken on augustus 6, 2015 by mysterieusvp

“Ik heb ook eens zo’n verhaal van een vriend gehoord. Een vriendin van die vriend hoorde altijd rare geluiden en geritsel bij een meertje in Schiedam. En in haar dromen zag ze altijd het meertje en dan een lijk in een boom hangen. Het werd zo erg, dat het meisje niet meer alleen langs het meertje naar huis durfde, dus gingen er een paar gasten met een fotocamera mee. En ze hoorden toen weer die geluiden en geritsel, maar ze zagen niks. Dus ze maakte voor de grap een paar foto’s, komen ze thuis bekeken ze de foto’s. De meeste stelde niks voor maar 1 was echt scary. Je zag daarop een lijk drijven in het water vanaf de zijkant!”

(verteld door ‘joewary’ in ‘Geestje oproepen’ op het Scooter Forum op 30-01-2004)

Onzichtbare vriendjes

Posted in Spoken en geesten on augustus 6, 2015 by mysterieusvp

In de topic ‘Imaginary friends…” op het hb-kind-forum schrijft Karin85 uit Krimpen aan den IJssel op 16-10-2012:

“Mijn dochter (3 jaar) is ook paranormaal gevoelig. Ze heeft 2 kindjes bij haar een jongen en een meisje, jongetje gaat overal mee naar toe en noemt ze haar Spookie! Mijn dochter is nu heel erg bezig met dood en dat ze ons dan niet meer kan zien en niet meer kan knuffelen als ze dat wel zou willen.
Ze is een tijdje bang geweest in haar kamertje omdat er “mensen” zouden zijn, nu plaats ik haar in een onzichtbare bubbel om haar heen en jaag ik ze zelf ook nog weg. Dit gaat goed maar die 2 kindjes blijven bij haar om haar te beschermen!”

Spokerij in Simonshaven

Posted in Sagen en legenden on augustus 4, 2015 by mysterieusvp

“Het spookt nog altijd in Simonshaven ten huize van den heer J. S.

Men meende de ontknooping van die geheimzinnige hekserij bij de dienstbode te moeten zoeken. Maar, eilaci, de tooverkollen zetten hun duister werk voort, niettegenstaande de meid nu elders slaapt. Eenige jaren geleden spookte het er ook al, een toen diende de tegenwoordige meid er nog niet.

Wie zal nu het „spook” bij zijn kladden pakken?”

(uit het Rotterdamsch Nieuwsblad van 18-02-1898)